یعنی یكجورهایی
از محیطهای باز خوشم نمیآید. نمیتوانم حرف بزنم. نمیتوانم تمركز كنم و حرفهای
درونمایه را بیرونریزی كنم. همان موقع كه حجره داشتیم، پستوی ِ حجره را بیشتر میپسندیدم.
پستوی حجرهای كه پردهاش هم انداخته بودند و من بودم و خدا. دراز میكشیدم كتاب میخواندم.
درس میخواندم. فكر میكردم؛ و چهقدر آنسالی كه حجرهمان خلوت بود فكر كردم. چه
قدر شعر نوشتم. چه قدر حرف زدم با این و آن. چون پستوی حجره، محیط باز نبود. بسته
بود. دیوار داشت. توی پارك نمیشود حرف زد. همینطور هم توی سالن. بعضی
وقتها البت راه رفتن راه ِ چاره است. این هممسیری برایم لذت بخش بوده و هست. یادم
نمیرود كه یك سال و نیم، و شاید بیشتر را از خیابان وصال شیرازی تا میدان
بهارستان پیاده میآمدیم. سه نفره و خیلی وقتها دو نفره. ابوریحان را میانداختیم
پایین و میافتادیم توی صراط ِ مستقیم و یكطرفهی جمهوری ِ اسلامی! كه البت یك
خط ِ ویژه و خاص هم خلاف جهت میآمد همیشه! راه میرفتیم و میرفتیم. از همه چیز
میگفتیم. از اینكه یك روز سفارت روباه پیر را بگیریم و این دوربینهای خوشگل را
دو در كنیم، تا در بارهی موسیقی و زندهگی و رفتار پدر و مادر و شعر و ... یا یادم
نمیرود سوم دبیرستان را كه از خیابان جعفرآباد سر پل ِ تجریش را تا وسطهای فرمانیه
پیاده میرفتیم و بعدتر اگر مسیر و صحبت گل میگرفت، تا نیاوران میرفتیم و بعضی
وقتها هم همین راه را برمیگشتیم. با یكی دو نفر و اغلب هم، دو نفر. كلن این دو نفره
بودن خیلی بهتر است از سه نفره بودن. یا خیلی
چیزهای دیگر. محیطهای
بسته را بیشتر دوست دارم. گودو خوبیاش این است كه چون میزهایش كوچك است، آدمها
نزدیكتر به هم مینشینند. صورتها نزدیكتر به هم هستند. آدم، این حسِّ بسته
بودن را بیشتر میفهمد. گاهی هم كه خسته شد می شود كمی خود را كشید و خلاص. محیط
تاریكتر و بستهتریست این گودونسبت به این كافههایی كه رفتهام. خیلی فرق دارد!
بسته بودنش و خصوصی بودنش خیلی خوب است.
ـ
این روزها كارها زیاد شده است. گونهای كه بعضی شبها، بعد از نه به خانه میرسم.
صبحهای زود و شبهای دیر. این حال ِ این روزهای من است. تنها چیزی كه كمی نجات میدهد
آدم را از این همه كار، نوشتن است. آن هم در قامت ِ هابیل. نوشتن نیز، نوعی آرام
گرفتن به خاطر فشار ِ كاریست. ـ
از فشار ِ كاری بدم نمیآید. اگر طرف ِ كار ِ آدم و رئیس و همكار ِآدم، اهل ِ فهم
باشند، كار ِ زیاد آدم را خسته نمیكند. از پا در نمیآورد. آنچه كه آدم را خسته
میكند و از پا در میآورد، نفهمیدنهاست. ـ
این روزها، روزهای شلوغیست. انگار هرچه كار مانده است را باید انجام بدهیم. باكی
نیست. اما غیر از كار، چیزهای دیگری هم در زندهگی هست كه باید انجامشان داد. چیزهای
مثل ِ درسخواندن، استراحت و نفسكشیدن، در كنار ِ همسر بودن و خیلی چیزهای دیگر.
این روزها كمتر به اینها میپردازم. و خدا ختم ِ به خیر كند. ـ
پنجشنبهها نیز كه كار نداشتیم تا همین چند وقت ِ پیش نیز شده است كار. ول كنی،
جمعه را هم میگیرند. جمعه تنها روزیست كه شاید زیاد خبری از كار نباشد، و بشود
مثلن خوابید یا كمی به زندهگی مشترك و حرفهای ِ یك هفته نزده رسیدهگی كرد. در
همین جمعهها نیز بعضی وقتها، تلفن ِ همراه همه چیز را به هم میزند. برای ِ همین
است كه سعی میكنم وقتهایی كه خانهام، همراهمان را سایلنت كنیم و بگذاریم گوشهای.
به نظرم، این وقت، متعلق به همسر است. ـ
نمایشگاه كتاب رفتم. برخلاف ِ سالهای گذشته، تقریبن سه ساعت نمایشگاه بودم. و
سعی كردم چیزی نخرم. كتابهای در قفسه مانده و نخوانده زیاد دارم متاسفانه. دنبال
فرصتی هستم بشود كار نكرد. كمی فراغت میخواهم. از خیلی چیزها عقب افتادهام. یك
سالیست نه كتابی میخوانم، نه وقت میكنم درس ِ درستی بخوانم و نه ... . بماند.
حرفها زیاد است. خدا كند راهی پیش ِ رویمان باز شود. ـ
نیاز به تنفس دارم. منتظرم فقط این ترم ِ درسی تمام شود تا از كلاسهای رنگارنگ
دانشگاه رها شوم و هزینهی زیادی كه برای تحصیل میپردازم، تمام شود و لازم نباشد
زیاد كار كنم و بنشینم كمی برای خودم، درس بخوانم. كلی طرحها و كارهای مطالعاتی
ردیف شده است توی پوشهای در لبتابم كه باید انجامشان بدهم. كلی كتاب ردیف شده
است در قفسهی كتابخانهام تا خوانده شود. كلی و كلی و كلی ... . آنقدر كه نمیتوانم
لیست كنمشان. اگر آنها را بخوانم، ورق بر میگردد. ـ
همسرم گله میكند كه چرا چند هفتهایست كمتوجه شدهام و دیر میآیم. مادرم نیز.
گمانم شما هم كه داری این مطلب را میخوانی همین را میگویی كه چرا و چرا و چرا.
گوش ِ شنوا باشد، حرف برای زدن زیاد است. خیلیها چراغهای هشدارشان را روشن كردهاند. ـ
درك كه میكنید؟!
ـ دیروز
ظهر، بعد از چندین سال، فیلم ِ آقای رئیس جمهور رو دیدم. فیلمی كه در بهبوههی فضای
دوم خرداد ساخته شده بود و به لطف دوستان ِ دوم خردادی ِ دور از سوم خرداد، با
مشكلات اكران مواجه شد و تهیه كننده متضرر شد. بد نیست دوستان فیلم رو ببینند.
ـ عمرهی
دانشجویی اسممان در آمد. اسم ِ من و همسر. این یعنی اواخر تیر میرویم بیت الله
الحرام،ان شاء الله.
ـ همهی كارها گیر كرده است. زیاد شدن ِ كارهای اداری، درسهای مهم ِ دانشگاه،
مسئلههای و مشكلات و كارهای ِ شخصی. همه و همه ماندهاند. دعا كنید برسم به
انجامشان.
ـ سلام دریابان! هستی و نیستیام! بود و نبودم! میبینی این
روزگار و حالم را؟ منتظر نشستهای كه چه كنم؟ یعنی باید چه كنم؟ من نیز چون تو
منتظرم، بازی ِتازهای آغاز شود.... ـ رانندهی موتور، اسمش محمد بود. این را آخر ِ راه كه پیاده
شدم پرسیدم. توی راه یك باره گفت: یا امام رضا! دارم میآم. میخواست برود مشهد.
بعد از بیست و یك سال! اشك جاری شد. خیلی گفت. از خودش و چرا نشده است بیست و یك
سال نتوانسته برود. از اینكه پارسال خانوادهاش را فرستاده است بروند و خودش چون
نمیتوانسته مرخصی بگیرد، نتوانسته برود و ... . جلوتر كه رفتیم، عاشورا شد و گفت
اگر مشهد بروم، كربلا هم میروم. لحنش را نمیتوانم اینجا بنویسم. قامت ِ متن
برای بیان كوتاه است. اشكهایم بدل شد به هق هق و تكان تكان خوردن و ... . خراب
بودیم محمد، خرابترمان كردی........ ـ این روزها، روی زمین نیستم. شاید روی هوا. نه در آسمانها،
كه آسمان جای ِ از ما بهتران است. روزهای خوبیست این روزها. خیلی وقت بود، چرخ
ِ فلك نچرخیده بود و حالمان را اینگونه نكرده بود. ش ك ر.
ـ دیروز
داشتم كتابی میخواندم كه داستانها و حكایاتی پیرامون قرآن را گردآوری كرده بود.
داستانی نیز در مورد علامه طباطبایی آورده بود. زمانی كه ایشان در عراق مشغول درسخواندن
بودهاند، هر ماه پدرشان برایشان مبلغی را از تبریز میفرستاند و ایشان نیز آن را
صرف مخارج روزانهشان میكردند. بعضی وقتها نیز كه مبلغ كمی دیر میرسید، با كاسبها
هماهنگ میكردند نسیه میآوردند و بعد از رسیدن پول تسویه میكردند. تا آخر ماجرا.
جالب این بود برایم كه ایشان برای تحصیلشان از پدرشان پول میگرفتند.(قابل توجه
همهی پدران محترم!) جالبتر آنكه ایشان زمانی این مبلغ را میگرفتند كه بیست سال
از ملبس شدنشان میگذشته است.
ـ نمیشود
همهاش كار كرد و همزمانش هم انتظار داشت میشود درس خواند. درس خواندن نیز كه
میدانید با مدرك گرفتن فرق دارد. نمیشود. كارمان مگر اینكه همان درسمان باشد.
تدریس ِ مفیدی، نوشتن و اینگونه كارها. نمیدانم باید چه كنم!
ـ آخوند
بودن را دوست دارم. روضه خواندن را نیز. باید كمی روضه بخوانم. شاید اولش برای
خودم، شاید بعدتر برای خانوادهام، بعدتر برای دوستان و الخ. خدا كمك كند ان شاء
الله! وضعم خیلی خراب است .... دوست دارم مدتی زیاد قرآن و مناجات و دعا بخوانم.
خدا كمك كند ان شاء الله.
ـ سیدمحمدحسین
موسویفراز(+ ، +) رفت لبنان. چرا و برای چه مدت و اینها را نمیدانم. وقتی فهمیدم
خوشحال شدم. خوشحال و در همان خوشحالی
یاد ِ چند سال پیش افتادم كه با هم رفتیم پل حافظ و دنبال استاد عربی و كارهای سفر
و غیره!
ـ نوروز
ِ خوبی بود. سفرهای خوب و برنامهریزی ِ به نسبت خوب و الخ. از پارسال كه احساس
بطالت میكردن خیلی بهتر بود. خیلی خیلی بهتر. الحمدلله!
ـ گپ
زدن بهترین كاریست كه دوست دارم همیشه در برنامهام باشد. گپ زدن نه به معنای ِ
وقت تلف كردن. به معنای ِ حرف زدن و كسب ِ تجربه كردن و خیلی وقتها برای من به
معنای ِ فكر كردن. وقتی دارم حرف میزنم متمركزتر هستم. میتوانم راحت در مورد
موضوعات فكر كنم. حالتی شبیه ِ غذا خوردن كه چند سال ِ پیش داشتم.
ـ دنبال یك تغییرم. یك تغییر
اساسی در خودم. در همه چیزم. دو سالیست اینچنین تغییر نكردهام. خدا كند وضع ِ
بعدتر، بهتر از وضع ِ قبلتر باشد.
حرفِ
در گلو مانده، بسیار است. بسیار هم یعنی زیاد. زیاد است و وقتی بر نمیآید، مایهی
آزار است و سختی. بهانه میخواهند برای برآمدن و بیان شدن. فرق هم هست میانِ
برآمدنِ حرفهایِ در گلو ماندهی یك مؤمن، با حرفهای در گلو ماندهی مشرك و كافر. *** تصور
كن یك روزِ زمستانی كه هوا به شدت سرد است و تو بنا گذاردهای كه بروی برای یك
سفرِ زیارتی ثبت نام كنی. به این حساب، همه چیز مرتب است. میماند اینكه به
آژانسِ مسافرتی رفته و فرمهای ثبت نام را پر كنی. *** آدمها
زیارت میكنند. سفر میروند و رویِ خاكِ كشورها و شهرهای دیگر قدم میگذارند. آدمهایی
از سنخهای مختلف را میبینند و با ایشان به حرف مینشینند و گاه دوست میشوند و
الخ. *** دام
ِ ارتباط، دام ِ گیراییست. چیزی شبیهِ حیلهی زنان كه میتواند شیطان را نیز به
بند بكشاند. كه همانا حیلهی زنان از حیلهی شیطان نیز سهمگینتر است. به نظرم، در
كل نگاه كه میاندازی، میبینی زنان نیز هر چه میكشند از خودشان است. یك موردش
شاید همین مسئلهی حجاب باشد. مردهایِ حساس در دامِ این رخساربراندازی، میافتند.
خیلی وقتها نیز به راحتی در این دام میافتند. بر این حساب، برخی زنان نیز بر این
بزك و دوزك كردنها اصرار دارند و در مقابلِ ناراحتیِ عدهای، احتجاج میكنند كه
مردها خودشان را باید جمع كنند و اگر اذیت میشوند، چشمهایشان را درویش كنند. همین
زنان البته خیلیهاشان به این بسنده نمیكنند و به این دیده شدنِ توسط ِ مردان
اصرار دارند و كرم ِخویش، در ارتباطهاشان میریزند. این میشود كه مردهایِ بیزن
و زندار همهگی، به سمتِ زنبارهگی میروند و خودآگاه و ناخودآگاه، جنسِ ارتباطشان
را با محارمشان به چالش میكشند. این هم به این معنیست كه زنان به مردانشان اعتمادِ
كمتری میكنند و این اعتمادِ كمتر را خودشان ایجاد كردهاند. چرا كه فضا را به
این منوال درست كردهاند. از طرفی میگویند كه شوهرانشان باید به زنانشان بسنده
كنند و از طرفی نیز میگویند كه زنها باید در كمالِ ولنگاری و رخنمایی بتوانند
در جامعه حضور پیدا كنند! مردها نیز كه در ذات تنوعطلب هستند و به حتم، همسرشان
نمیتوانند همهی این تنوعطلبی را پاسخ بگویند، زندهگی را به چالش میكشند. ***
بار
میآورد. سختی به همراه دارد. تقوا نداشتن بعضی وقتها خیلی خیلی نمود پیدا میكند
و آدم را له میكند. بعضی وقتها این آدمها به دنیا به چشم ِ یك موجودی نگاه نمیكنند
كه میتواند سر به سرشان بگذارد. یك موجودی كه شخصیت دارد و میتواند بهشان گیر
دهد. بازی ِ خودش را هم دارد و با بازیهای ما به اصطلاح آدمها فرق میكند.
ابزارهایش هم فرق میكند. قضا و قدر و تقدیر و اقبال و شانس و از این جور چیزها.
مثلن قدیمترها وقتی دنیا بهشان گیر میداد، آهی میكشیدند و میگفتند: آخ ای چرخ
و فلك. این جوریست كه اگر دنیا را اینگونه دیدی مینشینی و حواست را جمع میكنی
كه یك دفعه پایت را از گلیمت دراز نكنی. مینشینی و حواست را جمع میكنی كه تو
وارد ِ این بازیها نشوی و الخ!
پاراگراف
ِ دوم:
دعاهایمان
خیلی وقتها مستجاب میشود. مستجاب میشود و ما یادمان میرود كه یك وقتی یك دعایی
كردهایم و خدا مستجاب كرده است. مستجاب میشود و خیلی وقتها نه به آن شكل و فُرمی
كه میخواهیم. مثلن دعا میكنیم كه خدا فرصتی برای درس خواندن به ما بدهد و فكر میكنیم
این دعا نتیجهاش این میشود كه حتمن باید كنكور قبول شویم. مثلن دعا میكنیم كه خدا
به ما همسر ِ خوبی عطا كند و فكر میكنیم این معنیاش میشود اینكه فلان دختر با
همان ویژگیها را باید نصیبمان كند. خیلی وقتها یادمان میرود كه دعا كردن معنیاش
این است كه بگذاری آنجور كه او صلاح میداند مستجابش كند.
پاراگراف
ِ سوم:
این
روزها باید هی بنویسم. هی فكر كنم. هی با خودم كلنجار بروم كه یك چیزهایی درست
شود. هی سر ِ نفسم بزنم. هی غر بزنم به خودم و هی داد بزنم سر ِ راهی كه باید میرفتم
و نرفتم و فریاد بكشم سر ِ تنبلیها و
لودهگیها و غرورها و این جور "مـسـخـرهمـَـنـِـشیها". برای این
روزها زیاد به دعا نیاز دارم. میخواهم این دوره كه تمام شد، خیلی چیزها به لطف ِ
حق بهتر شده باشد. ان شاء الله.
پاراگراف
ِ چهارم:
محرم
و صفر كه میرسد، یكجوری میشوم. یك نوع ِ دیگری. همین!
تبلیغات

