رسیدن

پنجشنبه 18 خرداد 1385 08:06 ق.ظ ویرایش: - -

نوع مطلب: مصرع سوم ،

«رسیدن»

کلاغ قصه ی من مُرد و خانه ات نرسید

دلم هوای غمت کرد و نامه ات نرسید

تو گفتی عاقبت این فاصله به هم ریزد

ترانه مُرد و گمانم زمانه ات نرسید

تو نق نقو شده ای، لج برای هیچ کنی

بهانه کن که چرا آن بهانه ات نرسید!

تو بیت بیت غزل را جواب می دادی

زمان شعر نو است؟ ... آه ... ترانه ات نرسید

ولی چه حیف غزل رو به بیت پایان است

کبوتر دلِ من آشیانه ات نرسید

م.سکوت ـ 17/3/85

نظرات()

وب‌نوشت دنج

نوشته‌هایم را نخوان، آرایشت به هم می‌ریزد

مدیر وبلاگ : هابیل

دست‌نوشته‌های یك دانش‌جو/طلبه