ـ من ایران را خیلی دوست دارم. همین خیابان‌های كثیف‌اش را كه كنارش می‌شود بطری‌های خالی نوشابه را به راحتی پیدا كرد. همین كوچه‌های تاریك و تنگِ طهران را كه وقتی بچه‌تر بودم توی جوب‌هایش‌ كرم پیدا می‌كردم. همین ساده‌گی و صمیمیت آدم‌هایش. همین كه وقتی تو را دوست دارند نمی‌توانند عكس العملی نشان دهند و در درون‌شان غوغایی می‌شود. همین كه دوست دارند هی آدم را ماچ كنند. همین كه دنبال بهانه می‌‌گردند تا به‌شان محبت شود. همین كه ....

ـ امروز وقتی داشتم می‌‌آدم سمت خانه،‌ چند نفر داشتند سی‌گار می‌‌كشیدند. بوی سی‌گار هوش از سرم برد.

ـ احساس می‌كنم مهمان هستم و میزبان خوبی دارم و مهمان خوبی نیستم!

ـ دخترها خیلی پاك‌اند. خیلی‌هایی را كه می‌بینم دوست‌شان دارم و محبت‌شان در دلم قرار می‌گیرد و دوست دارم چند كلامی حرف بزنم و حرف بزند و حرف بشنویم.

ـ حافظ را باز كردم، این آمد: از دیده خون دل همه بر روی ماه رود/ بر روی ما زد دیده چه گویم چه‌ها رود