تبلیغات
وب‌نوشت دنج - نویسنده‌ی مهمان شماره چهاردهم
شنبه 23 آذر 1387  10:48 ب.ظ    ویرایش: یکشنبه 24 آذر 1387 08:19 ق.ظ
نوع مطلب: نوشتنی‌ها ،

امروز داشتم فكر می‌كردم كه این زندگی این روزها دیگر مسخره و خسته كننده نیست. فكر می‌كردم این زندگی دیگر مهم نیست. یعنی چگونه زندگی كردن مهم نیست دیگر. زندگی كردن مهم است. دیگر فكر نمی‌كنم به اینكه چگونه زندگی كنم. فقط زندگی می‌كنم و خیلی هم كیف دارد. دیگر فكر نمی‌كنم چه جوری درس بخوانم یا اصلا درس خواندن چه كار بیهوده‌ای است یا مزخرف است و بی مزه و وقت تلف كنی و الخ. الان خود به خود اگر درس بخوانم. تصمیم نمی‌گیرم بخوانم اما دارد پیش می‌رود. نتیجه‌اش هم بعدا می‌بینم. هرچی هم كه باشد راضی‌ام. به شرطی كه خودم كم نذاشته باشم. تلاشم را بكنم. آن وقت دیگر نتیجه مهم نیست. امروز فهمیدم به خاطر چی بود كه این همه از درس خواندن بدم می‌آمد. امروز فهمیدم چرا به درس خواندن حساسیت پیدا كرده بودم. چون هدفم بود. هدفم نبود. دو راه پیش چشم‌هام بیشتر نبود. اینكه درس خواندن هدفم باشد یا نباشد. بعد ازش بدم می‌آمد. دوستش نداشتم. نمی‌خواستم هدفم باشد. بیگانه بودم باهاش. حالا اما فرق می‌كند. حالا درس ابزار است. حالا ادامه تحصیل ابزار است. حالا چگونه زندگی كردن چگونه درس خواندن چگونه نفس كشیدن، نه اینكه مهم نباشد، ‌مطرح نیست! امروز فكر می‌كردم كه اگر آدم یك هدفی داشته باشد توی زندگیش، دیگر بقیه‌ی چیزها چقدر معنا دارد. یك چراغی كه توی اتاق روشن باشد، همه‌ی وسایل را روشن می‌كند. وقتی روشن نیست، هیچی نمی بینی، همه چیز توی تاریكی است، همه چیز ترسناك است، همه چیز غریب است، هیچ چیز را نمی‌بینی، نمی‌فهمی، می‌ترسی، بدت می‌آید از لمس كردن بعضی چیزها. اصلا به‌شان كه دست بزنی برق می‌زنند توی دستهات. می‌ترسی. چراغ كه روشن باشد همه چیز عادی است. این قدر عادی است كه فكر می‌كنی همیشه این همه عادی بوده. هدف مثل چراغ است. زندگی‌ات را روشن می‌كند. دور و برت را تازه می‌بینی. می‌فهمی این چیزها همه وسیله‌اند فقط. لولو خرخره نیستند هیچ كدام. هدف كه باشد راحت راه می‌روی، می‌دوی، عشق می‌كنی، ‌زندگی می‌كنی. هدف مثل چراغ است. یكهو روشن می‌شود. باید دنبال كلید بگردی. نباید دنبال چراغ بگردی. چراغ خاموش را پیدا كنی به دردت نمی‌خورد. كلید برق را باید پیدا كنی. چراغ را باید روشن كنی. امروز فكر می‌كردم امروز فكر می‌كردم اگر مهدیه و مرجان این جوری‌اند، به این خاطر است كه نمی‌خواهند مثلا درس خواندن هدفشان باشد. چقدر خوب! اما درس خواندن باید ابزار باشد. هدف نباشد. قبل از همه ی این‌ها چراغت را روشن كن. بعد بگرد دنبال كلید. دنبال چراغ خاموش نرو.

 

میناز

بیست و سوم آذری كه روزه بودم

   


نظرات()   

وب‌نوشت دنج

نوشته‌هایم را نخوان، آرایشت به هم می‌ریزد