ـ برای این لحظه‌هایی كه نابی‌اش برای من و تویی كه روزه‌گار برای دم می‌گذرانیم، فكری باید كرد كه به هر سو رفتن برای هر چه، نه فقط بی‌هیچ‌مان می‌كند و پوچی از خاطر می‌برد كه دل‌آوازه‌گی‌ها را نیز برای همیشه از بودها می‌برد.

ـ خیالِ این رفتارهای ساده‌ی خواهركم ـ كه از خیلی‌ها بیش‌تر می‌فهمد ـ گاه چونان‌ام می‌كند كه می‌خواهم بنشینم و بی‌هیچ تب، در تاب بیندازم و سماع دست گیرم. من البت چونان شما كه می‌دانید نیستم و  نمی‌دانم و اغلب می‌فهمم كه این خنده‌ها و شورها در پس‌اش حرف‌ها و گفته‌هاست كه به بیان نمی‌آید و گاه فقط چهره را تر می‌كند و دل را به آشوب می‌كشاند و نفسِ نفسْ قسمت‌مان می‌كند.

ـ من عید را دوست دارم؛ چونان كه دوست دارم از لذت خیره شدن به یك عنكبوت ساعت‌ها بگذرد. من حیرانی را دوست دارم. حیرانیِ خویش‌خواه را. بهارمستی را دوست دارم. مستی بهار را كه اشك روانه می‌كند در دل و گاه نیز به صورت و صورتك می‌خورد. اشك در دل را نمی‌دانم می‌فهمید یا نه!؟ خنك می‌شود دل از تری و تازه‌گی و ‌بی‌هیچ دلیلی آدمی به سرخوشی می‌رسد.

ـ آینه، خانه، وجد، پنجاه و هفت، كوچه، نو به نو، كفن، شطح و ... . اسم‌ها و رسم‌هایی كه می‌توانند خیلی كارها كنند در آتی ....

ـ مردی از كنارِ زنی می‌گذرد و زن،‌ مردوار گذر می‌كند و مرد،‌ سربه زیر؛ بی‌هیچ حرفی. می‌گذرد از این تابلویی كه دل‌اش می‌خواهداش و طلب‌اش می كند. صدا در نمی‌دهد تا مگر لرزه بر بیفكند بر وجودی كه اكنونِ زمانی می‌خواهداش. به پهنای همه چیز و هر چه در چنته دارد.

ـ خدا خود به‌تر می‌داند كه دلِ شیدا چه‌قدر نازك می‌شود در پهنه‌ی رفتارهای عاشقانه. دلِ شیدا، بی‌هیچ پیشینه‌ای، با هستیِ‌او می‌پیوندد و تغییراش می‌دهد. صاحب‌دل، شعر می‌گوید؛ نماز كه می‌خواند و مناجات كه می‌كند، ‌احساس شعف و خلوص می‌كند. گریه‌اش می‌گیرد در پسِ این همه حلول كه در عالم است.‌ این همه خدایی، این همه شور، این همه شرر .... شرر .... شرر .... شرر .... چه می‌كشد آدم از این شرر!!!؟

ـ دل‌ام برای تو. برای تویی كه می‌‌آیی و خیره می‌شوی و زانو می‌زنی در برابر این ویترین شیشه‌ای و شیدایی می‌طلبی. می‌خواهی به بهانه‌ای خویش را جا كنی در این همه شوریده‌گی و در وهم، در خیال و در احساس، ‌رقیق شوی. می‌آیی و بهانه می‌كنی نظرات را و در می‌زنی و پاشویه می‌كنی نفس‌هایت را در این كنجِ‌ دنج. اگر چه اسباب پذیرایی نباشد و سروش خوب میزبانی نباشد برای این همه خلوص. می‌دانم كه می‌بخشید‌اش.

ـ اشتباه كردم پارسال؛ یك خطای بزرگ در محاسبه‌ی تعداد روزهای ام‌سال. می‌توانید كشف كنید اشتباه را در پست‌های پایانی سالِ پیش.