می‌ترسم چیزهایی را بنویسم كه دنج را به فیلتر شدن بكشاند. حرف‌هایی كه بیش از آن‌كه برای فیلتر شدن خوب باشند، برای زنده‌گی كردن خوب‌اند. اما چه كنم كه نمی‌شود خیلی حرف‌های مهم را زد. حرف‌هایی دارم با یك آدمك‌نما كه .... نمی‌دانم این‌جا را می‌خواند هنوز یا نه. نمی‌دانم. وامانده‌ام این حرف‌ها را بزنم یا نزنم.

چه كنم؟!

بعضی‌ها با دی‌گران در "گیرند". بعضی‌ها نیز با دی‌گران "درگیرند". بعضی‌ها اما در خود گیرند و دچار بی‌ماری "خودكُنی" هستند. "خودكُنی" یعنی این‌‌كه تو بترسی به تو گیر دهند و برای همین خودت به خودت گیر بدهی و "خودكُنی" كُنی.

وقتی كسی را نداشته باشی كه به تو گیر دهد و كسی را هم نداشته باشی كه جرأت كنی به آن گیر بدهی، به خودت گیر می‌دهی و خودكنی می‌كنی. خودكنی با خودخوری فرق دارد. فرق‌اش نیز ساده‌ست. برای پسر‌ها البت، شاید ساده‌تر. در خودخوری، تو خودت را می‌خوری و از وجودت برای وجودت هزینه می‌:نی. اما در خودكنی، تو خودت را ....

بعضی وقت‌‌ها خودكنی بد هم نیست؛ لازم نیز هست. مثل خودخوری نیست كه همیشه بد است. مثل خودزنی نیست كه سخت باشد و نیاز به دی‌گری داشته باشد. تو می‌توانی خودكنی كنی و در تنهایی این كار را انجام بدهی. تو می‌توانی با خودت هر چه بخواهی بكنی. "هرچه" را Bold  بخوانید!

......................................................

پس‌نگار یكم: دوست دارم دنج را برای یك مدتی تعطیل كنم و بروم رد كارم .... دوست دارم در یك فضای دیگری بنویسم .... هاست هم گرفته‌ام .... امام بلد نیستم سایت راه بیندازم ....

ـ من ایران را خیلی دوست دارم. همین خیابان‌های كثیف‌اش را كه كنارش می‌شود بطری‌های خالی نوشابه را به راحتی پیدا كرد. همین كوچه‌های تاریك و تنگِ طهران را كه وقتی بچه‌تر بودم توی جوب‌هایش‌ كرم پیدا می‌كردم. همین ساده‌گی و صمیمیت آدم‌هایش. همین كه وقتی تو را دوست دارند نمی‌توانند عكس العملی نشان دهند و در درون‌شان غوغایی می‌شود. همین كه دوست دارند هی آدم را ماچ كنند. همین كه دنبال بهانه می‌‌گردند تا به‌شان محبت شود. همین كه ....

ـ امروز وقتی داشتم می‌‌آدم سمت خانه،‌ چند نفر داشتند سی‌گار می‌‌كشیدند. بوی سی‌گار هوش از سرم برد.

ـ احساس می‌كنم مهمان هستم و میزبان خوبی دارم و مهمان خوبی نیستم!

ـ دخترها خیلی پاك‌اند. خیلی‌هایی را كه می‌بینم دوست‌شان دارم و محبت‌شان در دلم قرار می‌گیرد و دوست دارم چند كلامی حرف بزنم و حرف بزند و حرف بشنویم.

ـ حافظ را باز كردم، این آمد: از دیده خون دل همه بر روی ماه رود/ بر روی ما زد دیده چه گویم چه‌ها رود

ـ ارشد قبول شدم. این را وقتی فهمیدم كه با شماره‌ای كانكت شدم و كارنامه‌ی آزمون را دیدم. رشته‌ی تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه آزاد، واحد علوم و تحقیقات.

ـ كمی كسالت معنوی دارم. دعا كنید خدا شفا دهاد....

ـ ماه رمضان آمد. بی‌هیچ صبری تا كه آماده شویم. می‌ترسم، او بیاید و آماده نباشیم....

ـ اصلن دل به نوشتن و قلم نمی‌رود. توهم قلم كه ندارم بنشینم و بنویسم. باید بجوشد و خودش بیرون بیاید. وگرنه چهار خط جور كردن و نوشتن كه مسئله‌ای نیست.