ـ به حسابِ من، سه شب ِ دی گر هست که خانه ی پدری هستم. بعد می رویم خانه ی خودمان و دو نفری زنده گی ِ مشترک مان را می آغازیم.

ـ پیش تر گفته بودم که مردها مظلوم ِ همیشه ی تاریخ هستند و مواردی نیز از این مظلومیت لیست کردم. این دو مورد را نیز به آن ها علاوه کنید:

1.       روز ِ میلاد ِ حضرت ِ زهرا (سلام الله علیها) را روز ِ پاسداشت ِ مقام زن و مادر گذاشته اند و همه ی ما نیز در این روز به خواهر و مادر و همسرمان هدیه می دهیم. در همین راستا، روز میلاد حضرت امیر(علیه السلام) را نیز برای مردها اختصاص داده اند. جالب این جاست که این جا سوء استفاده شده است و زن ها این روز را به عنوان روز ِ پدر شناخته اند و  روز ِ مرد را به فراموشی ِ عمدی سپرده اند! چرا که برادر یا پسر خانواده بالاخره از چرخونه ی خریدها خارج می شود و به جای خرید هدیه برای برادر یا پسر خانواده، می شود آن را هزینه کرد برای یک مانتویی که به روز هست و مـُــد شده است!!!

2.       یکی از هزینه های جدی ای که در مراسم ِ ازدواج اتفاق می افتد، آرایشگاه می باشد. آراییدن ِ مو و چهره. اتفاقی که خانم ها آن را به خود اختصاص داده اند و داماد ِ بیچاره را به خرج می اندازند. در صورتی که این اتفاق، البته با دایره ای کمتر می  تواند در مورد داماد نیز بیفتد و عروس نیز متقابلا هزینه ی آن را بدهد. داماد می تواند موهایش را رنگ کند و اگر مشکلاتی هم چون فر بودن و غیره داشت نیز مرتفع کند.

ـ در مراسمات ِ معمول ِ ازدواج، مراسمی هست با عنوان ِ "مادر زدن سلام". مراسمی که به نظرم در تشکر از زحمات ِ مادر زن مناسب و به جاست و احترامی ست افزون بر همه بر مقام مادر. به نظرم این مراسم را نباید محدود به مادر زن کرد و هر دوی ِ مادر ِ عروس و مادر داماد را در نظر گرفت. ان شاء الله ما نیز سعی می کنیم این هر دو را به جا بیاوریم و خودمان را در بند ِ سنت های ِ گاه مسخره گیر نیندازیم.

با عرض ِ‌ معذرت از همه‌ی آدم‌های ِ‌ مؤدب برای ِ بعضی بندها:

ـ هر چه گـُـه‌كاری اتفاق می‌افتد و غلط ِ اضافی روی می‌دهد از زیاده‌خواهی‌ها و مزحرفات و دهن‌درّه‌گی‌های ِ زنان است. از حساب و كتاب‌های مسخره‌ی زنانی كه گاه از چهارپا كم‌تر می‌شوند و صرف ِ خواب‌ها و پریشان احوالی‌های ِ خود كه ناشی از بی‌ماری‌های ِ‌ ممتد ِ روانی‌شان است به عملی دست می‌زنند و عالمی را به هم می‌ریزند. زنان ِ یك‌دنده و لجوجی كه تعقل‌شان در پس ِ رفتارهای‌شان است و دوربینی‌ و آینده‌نگری‌شان در حدّ نوك ِ‌ دماغ‌شان. هم خود را آزار می‌دهند و برای ِ خود مشكل می‌تراشند و هم برای ِ دی‌گران دردسر ایجاد می‌كنند. این البت یك روی ِ سكه است. دیوانه‌ای سنگی در چاهی می‌اندازد و هزار عاقل نمی‌توانند آن را در بیاورند.

ـ قلب‌م درد می‌كند. البت قلب كه نمی شود گفت. معده‌ام است كه به قلب‌م می‌زند. از بس این چند روز حرص و جوش ِ بی‌خود خورده‌ام. برای ِ هیچ و پوچ. برای اشتباه‌ها و یك دنده‌گی‌های ِ بعضی از این جماعت ِ نسوان. برای این‌كه نمی‌خواستم كاسه‌ی صبر لبریز شود و داد ِ این آنْ، به بی‌داد ِ بعدتر منجر گردد.

ـ از ازدواج‌م راضی‌ام. هم‌سر ِ خوبی نصیب‌م شده است كه امیدوارم قدردان‌ش باشم. این روزهای ِ سخت برای ِ هردومان می‌گذرد و طی می‌شود و إنّ مع العُسر ِ یسْرا.

ـ اعصاب ندارم. بعضی وقت‌ها آن‌قدر آماده‌ام برای خیلی كارها كه فكر می‌كنم اگر كسی را پیدا كنم، زنده زنده خواهم جوید. تكه تكه خواهم كرد. در این اوقات است كه تنها خدا به كار می‌آید و بس. قرآن باز كردم برای انجام ِ كاری. صفحه‌ی سیصد و هفتاد و پنج آمد. انجام ندادم‌ش.

پی‌نوشت: این مطلب مربوط می‌شود به چهار پنج روز ِ قبل، كه به خاطر ِ اختلالات ِ میهن‌بلاگ نتوانستم آ»‌ها را بر روی ِ دنج قرار دهم.

دیشب خواب ِ عجیبی دیدم ....

ـ آدم‌بزرگ‌ها هم خیلی وقت‌ها رفتارهای بی‌منطق انجام می‌دهند. خیلی‌ وقت‌ها را دقت كنید. چرا كه گاهی می‌شود كه ما خیال می‌كنیم بچه‌ترها رفتارهای ِ غیرِ عاقلانه‌شان بیش‌تر است. من البت فكر می‌كنم آدم‌بزرگ‌ها خیلی احمق‌آنه‌تر عمل می‌كنند و میزان ِ خریت‌شان، در نسبت ِ با بچه‌ترها بیش‌تر است. این را گفتم تا توی ِ خاننده هول برت ندارد كه بیش‌تر از هم بچه‌ترها می‌فهمید. نخیر! شاید میزان ِ حماقت ِ تو خیلی بیش‌تر از میزان ِ حماقت ِ برادر یا خواهر ِ كوچك‌ترت باشد.

ـ دست‌م به نوشتن می‌رود و نمی‌رود. مانده‌ام در تناقض ِ نوشتن‌های حرفه‌ای. در این‌كه بتوانم هر هفته برای یك نشریه هزار كلمه در مورد ِ فكر و اندیشه و این‌جور چیزها بنویسم. خیلی دل‌م می‌خواهد درست و درمان بنویسم؛ اما چه‌قدر بتوان‌م‌ش را نمی‌دانم.

ـ حجامت كردم. پنج‌شنبه‌ی پیش و این پنج‌شنبه را حجامت كردم. كار ِ‌ خوبی‌ست. هم طب ِ اسلامی تأییدش می‌كند و هم پزشكی ِ مشكوك ِ جدید. درد ِ آن‌چنانی‌ای هم ندارد. چیزی نزدیك به همان آمپول زدن ِ معمولی كه همه‌مان تجربه‌اش را داریم. خدا را شكر درمان‌گاه‌ها نیز به صورت ِ كاملن به‌داشتی این كار را انجام می‌دهند و اینا. كمی كسالت بود كه امید است خوب شود؛ ان شاء الله.

ـ آدم باید قدم‌ش را محكم بردارد. بردارد و وقتی هم دارد بر می‌دارد دست ِ یك نفر ِ دی‌گر را هم بگیرد و سعی كند او را هم محكم تكان بدهد و راه‌نمایی‌ كند و راه‌نمایی شود. این‌گونه است كه همه چیز رو به راه می‌شود و كار ِ‌ خود ِ آدم راه می‌افتد. به غیر ِ این بعید است كار ِ آدم آن‌گونه كه باید راه بیفتد.

ـ می‌گویند زبیر تا وقتی خوب بود كه پسرش بزرگ نشده بود و به محض ِ این‌كه بزرگ شد، زبیر نیز از راه به در شد.

ـ در قبض‌ هستم چند روزی. وقتی این‌گونه می‌شوم، حسّ جالبی پیدا می‌كنم و زنده خیلی برای‌م متفاوت می‌شود. آرام می‌شوم و كم حرف. از شر و شورم كم‌ می‌شود و بر آرام‌ش‌م، افزون. گاهی حسّ تنبلی‌ام نیز زیاد می‌گردد و نیاز ِ به خواب‌م بیش‌تر می‌شود.

ـ این بحث ِ‌ انتخابات نیز خدا كند تمام بشود زودتر. همه‌ی زنده‌گی‌مان را مختل كرده است. خدا كند وضعیت ِ‌ امتحانات رو به سامان باشد. همه‌ی تلاش‌م را كردم برای درس خواندن و این چند هفته كه باید جمع و جور می‌كردم خواندنی‌ها را، متاسفانه همه چیز به هم ریخت. نمی‌دانم با چه رویی باید بروم سر ِ جلسه‌ی امتحان. با این انتخابات‌شان! (:دی)