متن هایی که هنوز فرصت ویرایش و پیرایشش را نداشته ام

...........................................

ـ از همان وقتی كه فهمیدیم مكه و مدینه و حج و این‌ها یعنی چه، دعا می‌كردم كه قسمت‌م شود. بارها و بارها. مادرم هم همیشه دعا می‌كرد كه ان شاء الله با زن‌ت بروی و من در می‌آمدم كه درست دعا كند و مگر چه عیب دارد آدم یك بار مجردی برود و یك بار هم با هم‌سرش و مادر راضی نبود ته ِ دل‌ش. همان‌گونه هم شد و سال‌گرد ِ اول ِ ازدواج‌مان، قرین شد با همین عمره‌ی مفرده‌ی متأهلی. یعنی بیست و هفتم تیرماه هزار و سیصد و هشتاد و نه شمسی تا هشتم ِ مرداد ِ همان سال ِ شمسی. توی شعبان.

ـ بانو، هم‌سر، زن، هم‌راه یا هر چه، مایه‌ی سفر بود و هم‌راهی‌اش غنیمتی بود برای‌م. بی‌تعارف و بی‌هیچ تكلّفی و منّتی. بیست و یك‌روز را هر رو با هم بودیم و همه جا با هم‌ رفتیم و خلاصه ماه ِ عسل ِ مجددی بود. دست‌ها گره می‌زدیم و البت به‌مان فهمانده بودند كه عربستان پارك ِ لاله نیست و این‌جا بد می‌دانند دست‌ها را گره بزنید و غیره كه ما خیلی رعایت كردیم. كاروان‌مان هم تقریبا همه متاهل بودند جز چهار پنج دخترك كه به ضرب و زوری جا شده بودند و آمده بودند. چون عربستان منع كرده است كه دخترهای مجرد بیایند و این‌ها نیز با بهانه‌ی این‌كه مدیر كاروان دایی و عمو و غیره است توانسته‌اند زیرسیبیلی، حاجیه خانوم شوند.

ـ یعنی من مدل‌م این‌طور است كه وقتی می‌خواهم بروم جای جدیدی و شهری و برّی و روستایی، یك نقشه می‌گیرم و هی براندازش می‌كنم و بالا و پایین می‌كنم تا بفهمم كجای ِ ارض دارم راه می‌روم. بعدتر هم ولو می‌شوم توی روستا و شهر و از این طرف به آن طرف ِ شهر و پیاده روی و دیدن ِ آدم‌ها كه از همه چیز مهم‌تر هستند و باقی. این شفر ِ عمره و این‌هایی را هم كه رفتیم اول‌ش همین‌طور شد. اطلس مكه و مدینه را اول گذاشتم توی كیف كه فراموش نكنم و بعدش ساك را بستیم و راهی شدیم. به قائده‌ی من باید همان كارهایی كه می‌كردم را انجام می‌دادم و پیش می‌رفتم. اما از بس این سفر را خاص كرده بودند برای‌م(كه البت خاص هم بود) كه گفتیم مبادی ِ آداب و این‌ها باشیم و هر چه استاد ازل گفت بگو را بگوییم. حال آن‌كه وقتی مدینه‌گردی و مدینه‌مانی تمام شد و قصد ِ مكه رفتیم، می‌توانم بگویم تنها جایی را كه به رسم ِ خودم رفتم و حالی مشاعف هم بردم، روضه‌ی منوره بود و بقیع. باقی را دیگر چون در حال ِ خودم نبودم و آداب سفر ِ خویش رعایت نكرده بودم، زیاد نچسبید.

.......................................

ادامه دارد

ـ این روزها كارها زیاد شده است. گونه‌ای كه بعضی شب‌ها، بعد از نه به خانه می‌رسم. صبح‌های زود و شب‌های دیر. این حال ِ این روزهای من است. تنها چیزی كه كمی نجات می‌دهد آدم را از این همه كار، نوشتن است. آن هم در قامت ِ هابیل. نوشتن نیز، نوعی آرام گرفتن به خاطر فشار ِ كاری‌ست.

ـ از فشار ِ كاری بدم نمی‌آید. اگر طرف ِ كار ِ آدم و رئیس و هم‌كار ِآدم، اهل ِ فهم باشند، كار ِ زیاد آدم را خسته نمی‌كند. از پا در نمی‌آورد. آن‌چه كه آدم را خسته می‌كند و از پا در می‌آورد، نفهمیدن‌هاست.

ـ این روزها، روزهای شلوغی‌ست. انگار هرچه كار مانده است را باید انجام بدهیم. باكی نیست. اما غیر از كار، چیزهای دیگری هم در زنده‌گی هست كه باید انجام‌شان داد. چیزهای مثل ِ درس‌خواندن، استراحت و نفس‌كشیدن، در كنار ِ هم‌سر بودن و خیلی چیزهای دیگر. این روزها كم‌تر به این‌ها می‌پردازم. و خدا ختم ِ به خیر كند.

ـ پنج‌شنبه‌ها نیز كه كار نداشتیم تا همین چند وقت ِ پیش نیز شده است كار. ول‌ كنی، جمعه را هم می‌گیرند. جمعه تنها روزی‌ست كه شاید زیاد خبری از كار نباشد، و بشود مثلن خوابید یا كمی به زنده‌گی مشترك و حرف‌های ِ یك هفته نزده رسیده‌گی كرد. در همین جمعه‌ها نیز بعضی وقت‌ها، تلفن ِ هم‌راه همه چیز را به هم می‌زند. برای ِ همین است كه سعی می‌كنم وقت‌هایی كه خانه‌ام، همراه‌مان را سایلنت كنیم و بگذاریم گوشه‌ای. به نظرم، این وقت، متعلق به هم‌سر است.

ـ نمایش‌گاه كتاب رفتم. برخلاف ِ سال‌های گذشته، تقریبن سه ساعت نمایش‌گاه بودم. و سعی كردم چیزی نخرم. كتاب‌های در قفسه مانده و نخوانده‌ زیاد دارم متاسفانه. دنبال فرصتی هستم بشود كار نكرد. كمی فراغت می‌خواهم. از خیلی چیزها عقب افتاده‌ام. یك سالی‌ست نه كتابی می‌خوانم،‌ نه وقت می‌كنم درس ِ درستی بخوانم و نه ... . بماند. حرف‌ها زیاد است. خدا كند راهی پیش ِ روی‌مان باز شود.

ـ نیاز به تنفس دارم. منتظرم فقط این ترم ِ درسی تمام شود تا از كلاس‌های رنگارنگ دانش‌گاه رها شوم و هزینه‌ی زیادی كه برای تحصیل می‌پردازم، تمام شود و لازم نباشد زیاد كار كنم و بنشینم كمی برای خودم،‌ درس بخوانم. كلی طرح‌ها و كارهای مطالعاتی ردیف شده است توی پوشه‌ای در لب‌تابم كه باید انجام‌شان بدهم. كلی كتاب ردیف شده است در قفسه‌ی كتاب‌خانه‌ام تا خوانده شود. كلی و كلی و كلی ... . آن‌قدر كه نمی‌توانم لیست كنم‌شان. اگر آن‌ها را بخوانم،‌ ورق بر می‌گردد.

ـ هم‌سرم گله می‌كند كه چرا چند هفته‌ای‌ست كم‌توجه شده‌ام و دیر می‌آیم. مادرم نیز. گمانم شما هم كه داری این مطلب را می‌خوانی همین را می‌گویی كه چرا و چرا و چرا. گوش ِ شنوا باشد، حرف‌ برای زدن زیاد است. خیلی‌ها چراغ‌های هشدارشان را روشن كرده‌اند.

ـ درك كه می‌‌كنید؟!

ـ سلام دریابان! هستی و نیستی‌ام! بود و نبودم! می‌بینی این روزگار و حال‌م را؟ منتظر نشسته‌ای كه چه كنم؟ یعنی باید چه كنم؟ من نیز چون تو منتظرم، بازی ِ‌تازه‌ای آغاز شود....

ـ راننده‌ی موتور، اسم‌ش محمد بود. این را آخر ِ ‌راه كه پیاده شدم پرسیدم. توی راه یك باره گفت: یا امام رضا! دارم می‌آم. می‌خواست برود مشهد. بعد از بیست و یك سال! اشك جاری شد. خیلی گفت. از خودش و چرا نشده است بیست و یك سال نتوانسته برود. از این‌كه پارسال خانواده‌اش را فرستاده است بروند و خودش چون نمی‌توانسته مرخصی بگیرد، نتوانسته برود و ... . جلوتر كه رفتیم، عاشورا شد و گفت اگر مشهد بروم، كربلا هم می‌روم. لحن‌ش را نمی‌توان‌م این‌جا بنویسم. قامت ِ‌ متن برای بیان كوتاه است. اشك‌ها‌ی‌م بدل شد به هق هق و تكان تكان خوردن و ... . خراب بودیم محمد، خراب‌ترمان كردی........

ـ این روزها، روی زمین نیستم. شاید روی هوا. نه در آسمان‌ها، كه آسمان جای ِ‌ از ما به‌تران است. روزهای خوبی‌ست این روزها. خیلی وقت بود، چرخ ِ فلك نچرخیده بود و حال‌مان را این‌گونه نكرده بود. ش ك ر.